Oncomfortabel

Deze maand heb ik iets gedaan wat mijlenver uit mijn comfortzone lag, iets waar ik als een berg tegenop zag en waar ik het liefste heel ver en hard vandaan wilde rennen. En precies daarom wilde ik het doen.

In mijn werk als presentatietrainer daag ik mijn klanten vaak uit om een stap uit hun comfortzone te doen. Stretchen noemen we dat. Voor de een is dat een kleine stap, voor de ander voelt het als een marathon. Niet iedereen voelt zich van nature prettig op een podium. Of beter gezegd, de meeste mensen voelen zich niet prettig op een podium.

Op intellectueel niveau heb ik dat altijd goed begrepen, maar ik heb het nooit zelf zo gevoeld. Ik hou van presenteren en van dat moment pakken op het podium. Natuurlijk heb ik in mijn leven dingen gedaan die ik spannend vond, zoals abseilen (met hoogtevrees), of *pijlbreken en *vuurlopen tijdens mijn NLP-trainingen bijvoorbeeld.

Dit waren slechts kortdurende momenten waar ik mezelf met een flinke dosis adrenaline en een niet-nadenken-gewoon-doen-mentaliteit doorheen sloeg. Maar tijdens mijn meditatieretraite kon ik helemaal niets met deze zelfontworpen survivalkit. Het ging namelijk niet om een korte adrenalinestoot, maar om iets wat tien dagen ging duren! Ik kon niet anders, hier moest ik echt uit mijn comfortzone.

Tien uur per dag mediteren

Tien dagen lang liet ik mezelf vrijwillig opsluiten voor een vipassana course. Tijdens die dagen mocht ik helemaal geen contact maken met anderen, zelfs geen oogcontact! Ik mocht niet lezen, schrijven of muziek maken. Wat ik wel mocht was mediteren, en dat mocht dan ook meteen tien uur per dag. Sorry, WAT zeg je? Tien uur per dag mediteren? Hoe dan? Ja, dat vroeg ik me ook af en dat gaf me nog meer motivatie om het te gaan doen.

Op dinsdag 10 juli, dag 0, begon het. Ik kwam aan rond 16:00 uur bij het centrum in België waar ik na mijn aanmelding mijn telefoon en andere waardevolle spullen moest afgeven. Ik stuurde nog even snel een berichtje naar mijn vriend, moeder en natuurlijk Iris “Ik ga offline. Tot over twaalf dagen!”

De eerste uren gingen best snel voorbij, omdat we tot 20:00 uur nog gewoon mochten praten. Maar, na de eerste meditatie was het stil. Wat een gekke gewaarwording. Contact maken met mensen, met hen verbinden, daar ben ik goed in en krijg ik energie van. En opeens, werd dat dus van me afgenomen.

De volgende dag, de officiële dag één, ging de gong om 04:00 uur.  Een half uur later zaten we met z’n allen in de meditatiezaal. Deze dag leek wel drie dagen te duren. Wat gaat de tijd langzaam als je niks anders hebt dan jezelf en je gedachten. Het enige waar ik aan kon denken was dat ik weg wilde uit deze situatie. Maar, door die zeeën van tijd, kreeg ik ook het inzicht dat sommige mensen die ik coach en train, zich ook zo voelen als ik hen uit die comfortzone trek. Dat ze het liefst weg willen van die confronterende plek op het podium.

Als je maar blijft stretchen

Tot en met dag negen was het heel pittig voor me. Mijn hele lichaam deed pijn van het stilzitten tijdens het mediteren, ik ben mezelf behoorlijk tegengekomen. Maar, mijn missie, de tien dagen volmaken, hield me op de been. Ik kon en mocht het niet halverwege opgeven. Ik kreeg berusting in mijn strijd om deze uitdaging te volbrengen. En, op dag tien hoorde ik mezelf opeens denken: “misschien ga ik over een paar jaar nog wel een keer”. Ik voelde me comfortabel in de positie waar ik mezelf in had gebracht. Ik heb gestretcht en gestretcht en mijn comfortzone vergroot. Net zoals ik mijn trainees uitdaag om dat te doen. En, ik weet nu dat wanneer je niet opgeeft en wanneer je jezelf blijft uitdagen, je die comfortzone wel degelijk kan vergroten.

En nu?

Margreet_blog_mediteren presenteren_je beste indrukMediteren is nog steeds niet mijn favoriete bezigheid, maar ik doe het nu trouw elke dag. Want ik zie hoe het me een beter mens maakt, hoe het me een betere trainer, dochter, vriendin en businesspartner maakt. En, heel af en toe is er een klein moment tijdens een meditatie dat ik denk: goh, dit is eigenlijk best fijn. Die kleine momenten zullen grotere momenten worden en het is een kwestie van tijd totdat dit een routine wordt.

Kleine momenten worden groot

Zo is het ook met presenteren. Er komt een moment dat je tijdens of na een presentatie voor het eerst denkt: dit is eigenlijk best ok om te doen. Of, dat je een video van jezelf terugkijkt en denkt: ik ben eigenlijk best goed! Die kleine momenten zullen ook grote momenten worden. Voor je het weet, kijk je uit naar presentaties. Je zult merken dat je niet alleen een vaardigheid rijker bent, maar dat je een rijker mens bent geworden!

Ik eindig graag met een quote van S.N. Goenka, onze vipassanaleraar:

2155192-S-N-Goenka-Quote-Work-diligently-Diligently-Work-patiently-and

*Benieuwd naar wat pijlbreken en vuurlopen is? Ik heb er een klein videootje van gemaakt:

Leave a Reply